Ze begreep ons niet en wij begrepen haar niet. Het is uiteindelijk wel goed gekomen.
Verder op weg naar het Algonquinpark. Eerst een dagpas kopen bij het bezoekerscentrum en nog even plassen. Na 10-15 kilometer komen we aan de Mizzy Lake Trail. Het is een wandeling van 11 kilometer, hij staat in het krantje als `difficult`. In het krantje staat ook dat je hier 6 uur over doet. Na een paar 100 meter snappen we waarom je er 6 uur over doet. We worden omringd door het bos, het paadje is heel smal en overwoekerd met boomwortels, wat het lopen extra moeilijk maakt. Het is iets heel anders dan een wandeling door de Veluwe. Er is ook nog een extra moeilijkheidsgraad, want na de regen van gisteren is het paadje geregeld een modderpool, waar je dan met veel toeren over heen moet stappen. We moeten heuvels beklimmen en weer afdalen. We zouden hier veel wild tegen kunnen komen. Op de routeomschrijving staan 13 punten waar we iets zouden moeten zien. Bij punt 1 hebben we een beverdam gezien, geen bevers. Punt 2 is bij Mizzy Lake, daar zouden we otters kunnen, ook niet gezien.
Punt 3 is een weg die vroeger een spoorlijn was. Gedurende de eerste wereld oorlog was dit de drukste spoorlijn van Canada. Er ging elke twintig minuten een trein over heen. Nu zijn de spoorbielzen weggehaald en wordt het pad voornamelijk gebruikt door de dieren in het park. De komende twee kilometer kunnen we elanden, beren, wolven, bevers en herten kunnen zien, deze worden geregeld gezien op dit pad. Wij hebben ze niet gezien.
Punt 4 is bij West Rose Lake, we zouden hier een grote kans moeten hebben om elanden te zien. Ook deze hebben wij niet gezien. We hebben hier op een bankje in de zon een broodje gegeten. Wat nauwlettend in de gaten gehouden werd door een vogel, dat had ook wel zin in een stukje brood. Nadat Joke hem een stukje had gegeven, was hij helemaal niet meer weg te slaan. Hij heeft ons nog een tijdje achterna gevlogen en nog wat vrienden opgetrommeld. Op weg naar punt 5 zagen we een otter voorbij zwemmen.
Anne kon hier nog net een foto van maken.
Punt 5 heb je de keuze om gewoon het pad te volgen of een zijweg in de gaan, het zijpad is nog eens 2 kilometer lang, er bestaat dan de mogelijkheid om berennesten te zien. Deze nesten zitten in de bomen en zijn in de zomer heel moeilijk te zien. Wij blijven dan ook het gewone pad volgen. Punt 6 heet Wolf Howl Pond, dit is genoemd naar een groep wolven, die deze plek verschillende zomers gebruikte als ontmoetingsplek. Er leven ongeveer 250 wolven in dit gebied. Punt 7: op deze plek zitten schildpadden het liefst in het zonnetje. Het zijn koudbloedige dieren en door in de zon te zitten, warmen ze zich op. Schildpadden zien we wel.Punt 8: Hierover staat geschreven dat de meeste van de dieren erg moeilijk te zien zijn, omdat ze voornamelijk ’s nachts actief zijn, ze zwemmen onder water of ze zijn gewoon niet te zien in het dicht begroeide bos. We zijn over de helft. We worden nu toch wel wat moe van al dat geklauter, we krijgen last van knieën, enkels enz. Maar we gaan dapper verder naar punt 9. Bij punt 9 kijken we uit over March Hare Lake. Je heb hier een hele goede kans om reigers door het water te zien lopen. Die zijn op zoek naar visjes en kikkers. We hebben een reiger gezien. Onderweg komen we heel veel verschillende paddenstoelen tegen.
In vele kleuren en maten. Punt 10 zijn we waarschijnlijk voorbij gelopen zonder dat we het gezien hebben. Daar hadden we muizen en andere zoogdieren moeten zien. Punt 11, een eiland in het bos. Vroeger woonden hier bevers waardoor het gebied onder water stond. De bevers zijn al lang vertrokken, waarna de dam die ze gebouwd hadden is gebroken. Het water is bijna allemaal weggestroomd, waardoor er een modderige bodem achter bleef. Hier groeien nu allemaal verschillende soorten gras, waartussen een hele hoop kikkers leven. Punt 12 ligt aan Dizzy Lake, het is een mossig gebied. Hier leven verschillende vogels. Het laatst stukje gaat ons zwaar af. In de verte horen we auto’s rijden, maar zien ze nog niet. Hopelijk is de parkeerplaats niet mee zover. Van vermoeidheid glijden we steeds vaker uit, of slippen weg in de modder.Onze schoenen zien er niet meer uit. Punt 13 is het einde. We zijn 5½ uur onderweg geweest en zijn best wel moe. Het is een prachtige wandeling, vermoeiend en we hebben niet veel wilde beesten gezien, maar het was de moeite waard. Wat een prachtig park, met heel veel mooie en bijzondere meertjes.
We rijden terug naar het hotel. Anne en Vincent gaan in bad, Joke valt in slaap, Bert gaat een beetje internetten. Om half zeven gaan we eten wij Three Guys and a Stove. Bert en Vincent nemen een lamspoot, Anne en Joke een stoofpotje, het is echt heel lekker. Na het eten gaan we weer terug naar het hotel, openhaard aan en ontspannen, morgen weer vroeg op, we moeten een heel eind rijden naar Montreal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten